18 listopada 2018 r. Imieniny obchodzą: Aniela, Klaudyna, Roman

  Witamy na stronie Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie    
LITURGIA SŁOWA



Czytania:
; ;
Ewangelia:


Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

LINKI
Stolica Apostolska
Episkopat
Katolickie Radio Podlasie
Diecezja Drohiczyńska
Tygodnik Niedziela
Drohiczyńskie Towarzystwo Naukowe
Biblioteka
Biblioteka - dostęp lokalny
 
MULTIMEDIA
Filmy
Prezentacje
 
KRONIKA
2014/2015
2013/2014
2012/2013
2011/2012
2010/2011
2009/2010
2008/2009
2007/2008
2006/2007
 
GALERIA - ARCHIWUM
2008/2009
2007/2008
2006/2007
1977-1997
1956-1976
Wakacje 2006-2008
 
 
MENU
Strona główna
Aktualności
Historia
Przełożeni i wychowawcy
Wykładowcy
Alumni
Kalendarium 2015/2016
Dla kandydatów
Kontakt
 
GRUPY I KOŁA
KSM
CARITAS
Ruch ŚWIATŁO-ŻYCIE
Koło Misyjne
Koło Sportowe
Koło Różańcowe
 
GALERIA
2014/2015
2013/2014
2012/2013
2011/2012
2010/2011
2009/2010
 
 
 
Historia
 
 

 

Drohiczyn, jedno z najstarszych miast na Podlasiu. Archeologowie odkryli tu ślady osadnictwa łużyckiego z dziesiątego wieku przed Chrystusem. Osada wiejska pojawia się tutaj już w szóstym wieku po Chrystusie, przekształcając się stopniowo w ośrodek handlowy. Odnaleziony skarb srebrnych monet perskich zwanych " Dirhemami"(291 całych i 17 cząstek) bitych w mennicach Iranu (najstarsze z 712 r. po Chrystusie, najmłodsze z roku 860), poświadcza istnienie tutaj na przełomie VIII i IX w. ważnego ośrodka handlowego. Znaleziska archeologiczne od początku XI w. potwierdzają istnienie grodu. Pierwsze wzmianki o Drohiczynie u Latopisów ruskich i w kronice błogosławionego Wincentego Kadłubka znajdujemy w XII w. W. Kadłubek opisuje w "Kronice Polaków"wyprawę Kazimierza Sprawiedliwego na Drohiczyn, zagarnięty od Piastów przez książąt ruskich, z intencją odbicia z rąk obcych tego co kiedyś należało do władców polskich. Kronikarz podaje też wzmiankę o Mszy św. odprawionej przed bitwą, na polanie leśnej przez biskupa płockiego (zapewne Wita). Może to świadczyć o przynależności kościelnej tych ziem do diecezji płockiej (wzmianka z 1192 r.). Nie jest wykluczone, choć nie ma na to dowodów, że przez Drohiczyn przebiegał szlak misyjnej wędrówki św. Brunona z Kwerfurtu, który wraz z 18 towarzyszami poniósł śmierć męczeńską 9 marca 1009 r. ("na pograniczu Prus i Litwy").
   W pierwszej połowie XIII w. Drohiczynem włada książę Konrad Mazowiecki. Osadza tu w 1237 r. Braci Dobrzyńskich, polski zakon rycerski. Zobowiązali się Bracia Dobrzyńscy do obrony Drohiczyna i części Podlasia aż po rzekę Nurzec, przed najazdami Jaćwingów, Litwinów i Rusinów. W dokumencie nadania zamku drohickiego Braciom Dobrzyńskim książę zastrzegał poszanowanie przez zakonników praw biskupa płockiego. Bracia Dobrzyńscy zbudowali kościół, który przetrwał zaledwie cztery lata, zniszczony przez najazd Mongołów w 1237 r. (zdaniem niektórych historyków przez Rusinów).
Zniszczony Drohiczyn zagarnia książę halicki Daniel Romanowicz, po matce prawnuk Bolesława Krzywoustego. Być może pod wpływem matki, ale także ze względów politycznych Daniel Romanowicz skierował do Rzymu poselstwo, prosząc papieża Innocentego IV o przyjęcie go na łono Kościoła katolickiego z zachowaniem jednak liturgii wschodniej (prototyp Unii Brzeskiej) oraz o nadanie mu korony króla Rusi, a także o zorganizowanie (ogłoszenie) wyprawy krzyżowej przeciwko nękającym Ruś i Polskę Mongołom. Papież przyjął poselstwo życzliwie. Ze swej strony wysłał do Drohiczyna legata, opata messeńskiego, arcybiskupa Opizona, który w 1253 r. w zbudowanym przez Daniela kościele unickim Bogarodzicy Dziewicy przyjął od Daniela wyznanie wiary katolickiej i koronował go na króla Rusi. Unia okazała się nietrwała, gdyż nie udało się Innocentemu IV zmontować szerszej wyprawy krzyżowej przeciwko Mongołom, co Daniel potraktował jako niedotrzymanie umowy.
   W XIV w. Drohiczyn znalazł się we władaniu Litwy. Wprawdzie na krótko, w 1391 r. Władysław Jagiełło nadał Drohiczyn po wieczne czasy księciu Januszowi Mazowieckiemu. Po kilku latach Witold oderwał gród od Mazowsza. Mazowszanie znów go odzyskali, ale już w roku 1444 Bolesław IV musiał ustąpić miasto wielkiemu księciu Kazimierzowi Jagiellończykowi na rzecz Litwy. Aż do unii lubelskiej w 1569 r. Drohiczyn znajdował się w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego. Warto pamiętać, że król Zygmunt Stary, wydzielił z województwa trockiego Podlasie, nazywając to nowe województwo "podlaskim". Stolicą województwa podlaskiego został Drohiczyn i był nią od 1520 r. aż do trzeciego rozbioru Polski w 1795 r.
   Drohiczyn był nie tylko ważnym ośrodkiem administracyjnym i handlowym, lecz także ośrodkiem religijnym i kulturowym, zwłaszcza dzięki działalności powstających tu licznych klasztorów. Po najwcześniejszych Braciach Dobrzyńskich z ich czteroletnią epopeją, osiedlili się tu w ostatniej dekadzie XIV w. Franciszkanie i byli tu nieprzerwanie do roku 1832. W wyniku represji po powstaniu listopadowym klasztor został zamknięty a zakonnicy wywiezieni. Zamknięty na 85 lat został również ich kościół.
   Staraniem wojewody Wojciecha Niemiry ufundowany został klasztor benedyktyński w Drohiczynie, do którego sprowadzone zostały Panie Benedyktynki z Torunia. Przybyły do Drohiczyna 1 listopada 1623 r. w związku z czym kościół otrzymał tytuł Wszystkich Świętych. W wyniku represji carskich kościół został zamknięty, zakonnice przewiezione do Wilna roku 1856. Wróciły w czasie powstania styczniowego, prowadziły tajną polską szkołę w Drohiczynie, zorganizowały szpital dla powstańców. Aresztowane po upadku powstania przebywały w więzieniu w Bielsku Podlaskim, następnie cztery z nich zesłane zostały na Sybir w roku 1864. Klasztor zburzyli kozacy. Kościół został zamknięty.
   Jezuici przybyli do Drohiczyna z Pułtuska. Pierwszy dom misyjny założyli tu w 1654 r. Po zniszczeniach straszliwych dokonanych przez Szwedów w latach "Potopu", proboszcz podjął starania o przekazanie parafii wraz z ruinami zburzonego przez najeźdźców kościoła Trójcy Świętej w Drohiczynie zakonnikom z Towarzystwa Jezusowego. Załatwianie czynności kanonicznych związanych z przekazaniem parafii w ręce zakonne trwało aż do roku 1661. Dnia 10 grudnia tego roku odbyła się uroczysta instalacja zakonnego proboszcza. Dziełem jezuitów było wzniesienie klasztoru istniejącego do dziś, budowa barokowego kościoła na fundamentach zburzonego przez Szwedów renesansowego, oraz budowa kolegium dla szlachty, w którym w najlepszym okresie uczyło się około 400 chłopców. Kasata zakonu w 1773 zakończyła owocną działalność jezuitów w Drohiczynie.
   Już w roku 1774 osadzeni zostali w budynkach pojezuickich zakonnicy pijarzy, którzy z ramienia Komisji Edukacji Narodowej, według nowych założeń prowadzili nauczanie podlaskiej młodzieży. W ramach carskich represji, po powstaniu listopadowym zamknięta została pijarska szkoła, a w 1845 r. zmuszeni zostali do wyjazdu z Drohiczyna wszyscy pijarzy.
   Byli tu w XVII w. zakonnicy uniccy Bazylianie, wywiezieni po powstaniu listopadowym, a kościół pierwotnie zamknięty, oddany został przez władze carskie na cerkiew prawosławną. Istniały także w Drohiczynie prawosławne cerkwie i dwa klasztory.
   Wielowiekowa działalność wielu zakonów tworzyła z Drohiczyna nie tylko silny ośrodek religijny, ale także kulturalny.
   Po carskich represjach pozostał czynny tylko jeden kościół Trójcy Przenajświętszej jako parafialny. Duszpasterzami byli księża z kleru diecezjalnego.
Po odzyskaniu niepodległości odremontowane zostały wszystkie trzy pozostałe w rękach katolickich świątynie. Pobazyliańska świątynia pounicka została w rękach prawosławnych.
Druga wojna światowa poczyniła w Drohiczynie ogromne spustoszenia. W oparciu o pakt Ribbentrop - Mołotow, część Polski aż do Bugu otrzymali sowieci. W ramach obostrzeń przygranicznych wprowadzili ścisłą strefę graniczną obejmującą 700 m od Bugu. W ten sposób znaczna część miasta, w tym wszystkie kościoły i prawosławne świątynie znalazły się w granicznej "zonie". Ksiądz otrzymał nakaz ewakuacji kościoła w przeciągu dwóch godzin od podania rozkazu przez kapitana Szostakowa. Ks. Edward Juniewicz zdołał ocalić tylko 8 spośród 38 obrazów, dwie rzeźby spośród 153, wszystkie kielichy, część ornatów.
   Po przesiedleniu Księdza do Miłkowic, sowieci zniszczyli całe wewnętrzne wyposażenie kościoła Trójcy Świętej. Oddział "pograniczników"porąbał siekierami czternaście barokowych ołtarzy, ambonę, chrzcielnicę, ławki, konfesjonały. W poszukiwaniu precjozów sprofanowali trumny fundatorów kościoła, wojewodów drohickich i innych, złożonych w podziemiach tego kościoła. Na rozkaz kapitana Szostakowa kościół zamieniono na stajnię dla koni straży granicznej. Sprofanowane zostały także pozostałe świątynie: kościół pofranciszkański sowieci zamienili na śmietnik, pobenedyktyński sowieci przerobili na toalety dla żołnierzy, pobazyliański, cerkiew prawosławną - na rzeźnię.
   Okupacja sowiecka dotknęła boleśnie ludność miasta nie tylko przesiedleniem z pasa granicznego, ale także wywózkami na Sybir, aresztowaniami i przesłuchiwaniami w NKWD.
   Kiedy wybuchła wojna niemiecko - sowiecka z 22 na 23 czerwca 1941 r., Niemcy tegoż dnia zdobyli Drohiczyn. Kościoła Trójcy Świętej nie oddali zamieniając go na podręczną strzelnicę, gdzie wojsko i żandarmeria ćwiczyły celność strzelania z broni krótkiej. Okupację niemiecką znaczyła okrutna eksterminacja drohiczyńskich Żydów, aresztowania i zsyłki do obozów koncentracyjnych ludności polskiej, rozstrzeliwania.
   Po wojnie trzeba było podjąć trud remontu wszystkich Świątyń Drohiczyna, ogromnie przez okupantów zdewastowanych.
   Ważną datą dla dalszych dziejów Drohiczyna jest przeniesienie tutaj siedziby Kurii Biskupiej Pińskiej z Bielska Podlaskiego w 1950 r. Diecezji nie wolno było nazywać ze względów politycznych Pińską, lecz dziwnie "Diecezja z siedzibą w Drohiczynie". Z nazwy nie wynikało jaka to jest diecezja i czyją jest siedzibą. Administrator Apostolski ks. inf. Michał Krzywicki zabiegał też o utworzenie w Drohiczynie Wyższego Seminarium Duchownego, kontynuującego tradycje WSD w Pińsku. Jedyne co udało mu się wówczas osiągnąć, to było utworzenie w Drohiczynie filii WSD siedleckiego i to ze względu na ciasnotę panującą wtedy w seminarium siedleckim. Udało się za zgodą władz administracyjnych umieścić w Drohiczynie dwa pierwsze roczniki "filozoficzne", a w Siedlcach cztery dalsze "teologiczne". Klerycy siedleccy i pińscy (drohiczyńscy) uczyli się razem. Korzystając z przemian po październiku w 1956 r. Infułat M. Krzywicki usamodzielnił nasze Seminarium w Drohiczynie, w którym odtąd studiowali już klerycy naszej diecezji zarówno na latach "filozoficznych", jak i na "teologicznych". Kiedy nastąpiły nowe obostrzenia między Kościołem a państwem kilkakrotnie czyniono zamach na seminarium i na diecezję i tylko twarda postawa Prymasa Tysiąclecia nie pozwoliła komunistom zrealizować tych planów. Nie obyło się natomiast bez nękania profesorów i kleryków podatkami, rekwizycjami, przesłuchaniami na UB.
   Wyniesienie Ks. prałata, kanclerza Kurii Władysława Jędruszuka na tytularnego biskupa Klizmy i sufragana pińskiego było ogromną radością dla diecezji, która od śmierci biskupa Bukraby w 1946 r. i biskupa pomocniczego Karola Niemiry w roku 1965 nie miała przez szereg lat swego konsekrowanego pasterza. Po śmierci Administratora Apostolskiego 6 stycznia 1967 r. wikariuszem kapitulnym diecezji obrany został biskup Władysław Jędruszuk, mianowany wkrótce Administratorem Apostolskim Diecezji Pińskiej.
   Niezwykłymi wydarzeniami w Drohiczynie były w tym czasie uroczystości milenijne w październiku 1966 r. w Drohiczynie, z udziałem Ks. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Księdza Arcybiskupa Karola Wojtyły i wielu biskupów polskich. Przyjazd Kardynała z Krakowa na pogrzeb Infułata Krzywickiego był niezwykłym darem niebios, bo zawieje śnieżne utrudniły w tym czasie komunikację na wielu drogach. Trudno było dojechać z Warszawy, a Ks. Kardynał Karol Wojtyła przyjechał z Karkowa, kilkakrotnie wraz z kierowcą przekopując wysokie zaspy.
Niezwykle ważnym etapem także dla Drohiczyna był dzień 5 czerwca 1991 r., kiedy to podczas uroczystej celebry na błoniach białostockich Ojciec Święty Jan Paweł II proklamował utworzenie dwóch nowych diecezji w Polsce: diecezji białostockiej i diecezji drohiczyńskiej. Pierwszym biskupem drohiczyńskim został dotychczasowy Administrator Apostolski Diecezji Pińskiej Ks. Biskup Władysław Jędruszuk, a katedrą drohiczyńską kościół Trójcy Przenajświętszej w tym mieście. Od tego dnia Drohiczyn stał się stolicą diecezji, siedzibą biskupa drohiczyńskiego.
   Do pomocy poważnie choremu ks. biskupowi W. Jędruszukowi przydzieliła Stolica Apostolska Ks. Jana Chrapka, generała Księży Michalitów 25 marca 1992 r. W Drohiczynie odbyła się jego konsekracja biskupia 6 czerwca 1992 r.
   Z inicjatywy biskupa J. Chrapka, za akceptacją Ordynariusza, podjęta została budowa nowego skrzydła seminaryjnych gmachów.
   Po śmierci biskupa W. Jędruszuka Kolegium Konsultorów wybrało jednogłośnie ks. biskupa J. Chrapka na administratora diecezji. Dnia 20 czerwca 1994 r. podana została wiadomość o prekonizacji nowego biskupa drohiczyńskiego ks. dr Antoniego Dydycza, Definitora Zakonu Ojców Kapucynów. Konsekracja biskupia odbyła się w drohiczyńskiej katedrze.
   Największym wydarzeniem w historii Drohiczyna była wizyta Ojca Świętego Jana Pawła II na Błoniach Drohiczyńskich, w dniu 10 czerwca 1999 roku.

opracował ks. inf. dr Eugeniusz Borowski

Film "Wspomnienia z Drohiczyna"

 

 
     

Copyright 2007 - Realizacja KreAtoR